اگه یه روزی یه عصر جمعه ای مجبور شدی کل وسایل ت رو توی یه وانت پیکان بچپونی ، بری یه زیرزمین نمور ِ بی کولر و به محض رسیدن 24 سوسک تپل  و یه مارمولک رو بکشی و از فرط شنیدن قرچ قرچ اون کشتار نتونی لب به غذا بزنی (اگه می تونستی هم چیزی برای خوردن نبود) و توی کلافگی گرما  و تشنگی و.. ندونی چکار کنی ، برو سراغ :

بازی در سپیده دم و رویا

بین کارتن های باز نشده بشین و بزار ببردت..قلم جادویی آرتور شنیتسلر

بازی در سپیده دم و رویا مجموعه دو داستان بلند از آرتور شنیتسلره که توی این کتاب در کنار هم منتشر شده. راجع به نوول رویا بسیار  گفته و نوشته شده.این که «رویا» مهمترین اثر او از بعد روان‎شناختی‎ست و البته  پیرو تئوری‎های زیگموند فروید ، و استنلی کوبریک فیلم “چشمان بازبسته” را با اقتباس از این داستان ساخته.

پ.ن: انسانی کوچک یک مرتبه به مقام بالایی میرسد و دوباره نگون بخت شده و یا مجبور به پرداخت بدهی در بازی قمار می شود...

دیروز که خبر گذشت آمنه از قصاص خواستگار خاطی اش را شنیدم و خواندم ، لرزش امیدی در دلم افتاد که  خیلی زود با خواندن مطالب بعضی دوستان تبدیل به زلزله ای شد. در خود  فروریختم:  ما همانیم که بودیم و هستیم. نه، چیزی تغییر نکرده است.

ما  بخشش ها را می ستاییم ولی  هنوز در دل آرزوی انتقام داریم. ما دست پروردگان

فرهنگ خشونت ، ناخواسته  قهرمان می تراشیم  ، قهرمان مان را علم می کنیم، سر دست بلند می کنیم و جای دیگر ، از کسی دیگر انتقام می خواهیم!

تا پیش از گذشت آمنه  از قصاص ، هیچ کس دم از گذشت نزد. کسی حرفی از حقوق بشر و مخالفت با نفس مجازات اعدام  به میان نکشید. همه خود را با این سوال سفسطه آمیز به سکوت واداشتند:"اگر روی صورت خودت اسیدپاشیده بودند ، حاضر بودی از قصاص دست بکشی؟"

 من از شما می پرسم : آمنه یک قهرمان است چون به وظیفه انسانی خویش عمل کرده است؟ اگر عمل خشونت آمیزی مثل اسیدپاشی و غیره  بد است  آیا جبران آن بدتر نیست؟

آیا جبران خشونت فرد خاطی ( با قبول محض خاطی بودن ِ شخص و بدون در نظر گرفتن هیچگونه ارفاقی) و مجرم شناخته شدن وی در جامعه ، چیزی از خشونت کم می کند؟

آمنه یک قهرمان است چون فردی مثل خانم شیرین عبادی که سالهای سال برای ترویج مردم‌سالاری و رعایت حقوق بشر در ایران به ویژه در مورد حقوق زنان و کودکان تلاش کرده ، وکالت ایشان را قبول نکرده است؟

چون شیرین عبادی با نفس حکم قصاص مخالف بوده و سال ها برای زیر سوال بردن و از میان برداشتن  چنین قانون بدوی تلاش کرده است ؛ چون  حدود و مرزهایی برای قبول وکالت در این زمینه داشته  و دارد ، باید در تیررس مشت هایی باشد که تا همین دیروز ، به سمت فرد مجرم بوده و امروز به سمت ایشان؟

آیا کسی مثل عبادی ها و ستوده ها و غیره برای دریافت جایزه صلح امنیت خود و خانوده هایشان را سال ها بدون

برخورداری از هرگونه  امنیت اجتماعی و آرامش ، این حداقلی که همه ما آرزوی آن را داریم(و فقط آرزو داریم نه عملکردی برای آن) به خطر انداخته اند؟

 واقعا از خود نباید بپرسیم که در طول اینهمه سال معیارها و عملکرد آنها در زمینه احیای حتی بخش کوچکی از چیزی به اسم حقوق بشر اینقدر خوار و حقیر بوده که من ِ ساده ، منی که تا چند سال پیش حتی حقوق ساده شهروندی خویش را هم نمی شناختم، به خود اجازه بدهم  برای یک رد قبول وکالت یا کمک یا هر اسمی که برایش قائلیم ، روی خشونت ارضا نشده ام را به سمت فعالان حقوق بشر بچرخانم؟

 منی که دم از فرهنگ و ساختن فرهنگ صحیح و آغاز دوباره آن به شکل فردی می زنم؟ منی که  خودم را از قشر تحصیلکرده و فرهنگی جامعه می دانم؟

خانم آمنه عزیز، از یک جهت به شما برای یادآوری یک وظیفه انسانی که در این جامعه رو به فراموشی است و تعبیر به لطف و بزرگواری می شود سپاسگذارم .اما از جهت دیگر ، شما را نه تنها یک قهرمان نمی دانم بلکه یک انسان معمولی می دانم که مجرمی را 7 سال زیر حکم قصاص نگه داشتی و  با "بزرگواری" بخشیدی  و در رسانه ها با اعلام رد قبول وکالت از طرف خانم عبادی ، خودتان را نقل محافل کردید.

ای کاش می گذاشتید این حرکت انسانی، خودجوش،  خودش را وارد رگ های خشکیده این فرهنگ خشونت آمیز عصر فعلی ایران می کرد.ای کاش گذشتتان برای گرفتن انتقام از یک فعال حقوق بشر اینقدر رنگ خود را نمی باخت و اذهان را دوباره همان سمتی که نباید می رفت- باز هم انتقام- نمی کشاند.

 

یادمان باشد، به قول گاندی ، چشم در برابر چشم ، همه را کور می کند.

 

بنفشه 90.5.11

 

کاش کمی آه باقی می گذاشتی...فقط کمی...می شد با آن ، با ناله های گاه به گاهمان ،سودا کنیم... می شد این گذر زبر ِ روی گونه روز ها را کمتر حس کنیم....

کاش فقط کمی از آن هزار پای ات برای  هی نیامدن های ات کسر می شد...

خودتون خوب می دونین وقتی می خواهید فیلمی از کارگردانی مثل تورناتوره ببنین ، درست وقتیه که اصلن وقت خوردن شام یا نهار نیست!

دیشب  Pulp fiction  رو گذاشتم و حساب کردم تا پلان بعدی ، احتمالن 5 دقیقه کسی به کسی تجاور نمی کنه و مغز نمی ترکونه و صورت کسی له نمیشه ،  پریدم غذای اختراعی خودمو ( که به خاطر جو گیر شدن  یه عالمه رب ریخته بودم توش و شده بود :  محلولی قرمز رنگ  چرب  با رشته های سفید و تکه های سیب زمینی! )

اولین قاشق با ترکیدن جمجمه مارلین که  خیلی اتفاقی از دست وینسنت  در رفت همراه شد!  تکه های  سر و صورت  اون بیچاره

پرید و چسبید به سر و کله وینسنت و رفیق اش. قیافه منم دیدنی بود کلن !

Pulp fiction   عالی بود دیگه ولی نفهمیدم چرا تمام زن های این فیلم ، به همون اندازه که تاثیر گذار بودند ، دست و پا چلفتی و ابله هم بودند!

نه...حرفی از شمارش معکوس در بین نیست. صبح بین لقمه اول و دوم نان و پنیر ، یادم افتاد که چقدر دیر شده است برای چیزهایی و چقدر هی پلکیده ام بین روزها و واقعه ها و واقعیت هایش و چقدر...و برای چی زود نیست و انگار نه آخر ِ خط...که جایی از خط ایستاده ام با همه منحنی های تیز تیزش.

و اینکه چقدر زود 35 ساله ام. انگار همین یک قرن پیش بود که برای خریدن ِ یواشکی ِ کامیون پلاستیکی نارنجی نقشه ها می کشیدم

به جرم فرار از خواب بعد از نهار کتک ها می خوردم و دست های رنگ و روغنی و اتوبوس های ایران ناسیونال  خط مشهد-بیرجند و شوق ِ پوتین سربازی  و داستان های فراموش شده دانشگاه و خوابگاه و دوستی ها و شب شعرهای آبکی و به نیش کشیدن خواهر کوچک و خانه مجردی و مرد ِ آن خانه شدن...

بعد...چند سالِ قیچی شده بین 21 تا 27 سالگی و ترس ها و خودم نبودن ها و هیچ کسی بودن هایی که در یادم هم غریبه ست چقدر آن بنفشه...

و حالا...35 ساله ام .ایستاده ام بین این همه منحنی های تیز تیز....!